Przestrzeń ciotki Heleny,
w swojej zachłanności gromadzenia, zawsze mamiła nieprzydatnością. W kątach wielkie imbryki, uszkodzone samowary niczym kulawi odźwierni, dzieliły miasto na posagi i szóstą wodę po kisielu. Na strychach jedwabie i wełna sukien, wyglądające na niezaistniałe jeszcze pokolenia. Misterne tiule na pierwszy bal prawnuczek, wydawały się nierozmienialne niczym naramienniki królowej Saby, choć od spodu – podstępnie – nadciągała zemsta porzuconych rzeczy: pleśń. Wybuchały pożary, zmysłowo liżąc kosztowne pantofle, buszowały w futrach i dziecinnych płaszczykach, wypluwając jedynie metalowe guziki. By na koniec czerni dopełnił front, nie przeliczając ludzi i przedmiotów na jakiekolwiek jutro. Poza tym nic się nie zmieniło, szczekające szafy i zmurszały kredens z filiżankami „od wielkiego dzwonu”, wyrwane z bolszewickiej nicości. Dlatego mówi się, że w tym mieszkaniu, tradycji: świat bierze się na serio. Nie robi się z kochanki żony, z żony – primabaleriny. Za to wolno łyżeczkami dzwonić o brzeg kryształowych kieliszków przy każdym babskim combrze, żeby walet trefl z pikiem niczym kuzyni ułani, barokowymi sentencjami wznosili niedostępne gniazda na cześć matron, co koronkowymi chusteczkami ocierają palce po bułgarskim winie. Z tą przydymioną elegancją, jaką miały tylko hrabiny dewotki, które każdego świtu w milczeniu mijając targ kamieniarzy, upijały się trydencką liturgią. Obecne równie dziwne jak stroje tamtych, zapewniają jubileuszowych gości, że do twarzy im w sfatygowany pancerzu – choć po angielsku wymykają się poza księgi umów, żeby rozbieganymi opuszkami zmierzyć biodra stajennego chłopaka sprzed półwiecza. A ciotka Helena każe mi wierzyć we wszystko, co napisane? Elka Galoch

ELA GALOCH (Proszę nie mylić z Elżbietą) - poetka

Awaria serwera spowodowała skasowanie wszystkich fotografii w galerii.

.
Wykształcenie wyższe. Studia magisterskie ukończyła na wydziale teologicznym Katolickiego Uniwersytetu im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (dawne ATK), studia podyplomowe z historii (Uniwersytet Wrocławski). Mieszka w Turku woj. wielkopolskie. Pracuje jako nauczyciel w Liceum Ogólnokształcącym w Turku.
Stanu wolnego, interesuje się filozofią, komputerami, dużo chodzi po górach , lubi mieć bliski kontakt z naturą.
.
Laureatka kilkudziesięciu, a może już kilkuset (przestała liczyć), Ogólnopolskich i Międzynarodowych Konkursów Literackich: m.in. I nagroda o laur "Czerwonej Róży" Gdańsk 2002; „Człowiek – Dobro – Piękno”, Siedlce; „O Rubinową Hortensję”, Piotrków Trybunalski; im. Jana Śpiewaka, Świdwin; Na Małe Formy Literackie "Miłość niejedno ma imię", Lubin; o Pióro Prezydenta Warszawy - "Powstańcze Piętno Stolicy - Wędrówki po mojej Warszawie 1944-2004 ", Warszawa; "Praska Przystań Słowa", Warszawa; "O Wieniec Akantu" - "Natura: dom nasz czy ulica...", Bydgoszcz;„O Bursztynowe Pióro”, Kołobrzeg; im. Leszka Bakuly „O Bursztynową Różę”, Ustka; Poetycki „O Złote Cygaro Wilhelma”, Czerwionka-Leszczyny; Literacki im. J.I. Kraszewskiego, Biała Podlaska; im. Mieczysława Stryjewskiego, Lębork; „Jesiennej Chryzantemy”, Płock; im. Marka Garbali „Poetyckie raporty z rzeczywistości”, Zielona Góra; o nagrodę "Milowego Słupa", Konin; "Jesienny Autoportret", Krotoszyn.
.
Publikacje indywidualne (tomiki poezji): "Włamanie do" (Zgorzelec 2002), "Miasteczka" (Białystok 2004), "Reportaże z aukcji" (Bibliotheca TURCOVIANA 2007), Wszystkie jesteśmy Ingrid Bergman, (Liberum Arbitrium 2007).
.
Do wydania kolejne tomiki.
.
Wiersze ukazały się w kilkudziesięciu antologiach i almanachach: Bliżej ziemi bliżej nieba, Liberum Arbitrum 2005; Contemporary Writers of Poland, Dreamme Little City, USA; Człowiek i Czas, Stary Sącz 2005; Publikowała na łamach wielu periodyków literackich: "Czas kultury", "Okolica Poetów", "Topos", „Poezja Dzisiaj”, „Ślad”, „Tytuł”, „Autograf”, „Rita Baum”, "Per-jodyk", „Akant” czy „Karton”.



Moje zdjęcie




E-mail : ela@galoch.com, elagaloch@wp.pl

KONTO ela@galoch.com NIE DZIAŁA Z PRZYCZYN TECHNICZNYCH

Korespondencję należy kierować na adres: elagaloch@wp.pl

Rozmowa z Elą Galoch. Poezja małego miasteczka - poezja faktu? Rozmawia Anita Karwowska.

Ostatnie kilka dni spędziłam z Pani poezją i mam takie poczucie, jakbym czytała Fakt: wiersz o samobójstwie młodej dziewczyny, złamane życie prostytutki. Czemu o tym? Czemu akurat poezja o tym?

Lubię podglądać świat. Fascynuje mnie świat prowincji. Czuję się często jak widz, który ogląda zwykłe życie niczym interesujący film. Umiem chwytać drobne rzeczy. Tutaj wszystko jest w ruchu, zmienne, a jednocześnie stabilne i takie s... ( czytaj więcej )

Z Elą Galoch rozmawiała Krystyna Wiatrowska sekretarz redakcji "Obrzeży".

Od kiedy piszesz wiersze?

Wiersze zaczęłam pisać będąc jeszcze uczennicą szkoły średniej. Początkowo poetkami były moje koleżanki z klasy, a ja tylko im kibicowałam. Wraz z nimi chodziłam na spotkania literackie czy wieczory autorskie. Dopiero w klasie maturalnej napisałam swój pierwszy wiersz. Było to na lekcji języka francuskiego. Niestety nie zachował się ten tekst. Po ukończeniu LO koleżanki rzuciły pisanie, natomiast ja kontynuowałam... ( czytaj więcej )